یادداشت های یک مرده ی زنده
.................................................
بی حسم
ذهنم اونقدر پره که نمیدونم به کجاش برسم
دیشب حالم اصلا خوش نبود
.............................................
بد مستی کردم
تو راه پله خوردم زمین
سمت ِ چپ ِ پیشونیم زخمیه ، ورم کرده
یه دل پیچه ی خفیف دارم
صدام گرفته
خوابم میاد
دلم واسه همه چی تنگ شده ، بیشتر واسه خودم
حس میکنم همه چیمو از دست دادم
حس می کنم آخر ِ خطم
باید تمومش کنم
اما نمی تونم
اصلا امیدوار نیستم
به هیچ چی امیدوار نیستم
هیچ چی خوشحالم نمی کنه
هیچ خبری
هیچ لبخندی
همه مثه همن
من مثل ِ هیچ کس
خودمو گول می زنم
اطرافیان رو هم
الکی خوشم
زور می زنم که مثل ِ بقیه باشم
همه دروغ میگن
بد بین نیستم
همرو امتحان می کنم
همه یه جایی گاف می دن
یه دروغ کافیه تا از یه نفر متنفر شم
یه رفتار ِ غلط کافیه تا یه نفرو بذارم کنار
آدمای دوروبرم پر از اشتباهن
ولی حواسشون نیس
منم فقط میزارمشون کنار
..........................................
هوا گرمه
حالت تهوع ِ خفیف دارم
هیچ چی حالمو خوب نمی کنه
هیچ رابطه ای بهم آرامش نداده
فقط دوس دارم بخوابم
اما خوابم نمی بره
.........................................
دوست دارم زیاد سیگار بکشم که مشغول باشم
اما نمیتونم
یه بسته کنت ِ سیلور ِ 4 ، یه هفته می کشه تموم شه
.........................................
همه ی آدما ، کمرنگ میان
پر رنگ می شن
دوباره کمرنگ می شن
و ناپدید می شن
.........................................
حتی بودن و نبودن هم برام فرقی نداره
هیچ امید و آرزویی ندارم
هیچ دلبستگی
فقط می تونم برم ، بدون هیچ مقصدی
...................................................... ........................................

نوشته شده در ساعت 23:32 توسط
مریم